Arama Probleminin Anatomisi

Problem Formülasyonu ve Arama Mekanizması

Öğr. Gör. Oktay Cesur

2026-05-31

Soru: İstanbul’ dasınız. Ankara’ya gitmeniz gerekiyor.

Problem: Birden fazla yol var. Hangisini seçeceksiniz?¹

Akla ilk gelecek soru: Graf Teorisi Yetmez mi?

Bu problemi tanıyorsunuz — Dijkstra ile çözülür. Veri Yapıları dersinden biliyorsunuz.
Ama burada öğretilen şey Dijkstra değil.

Fark nerede?

Bu problemi tanıyorsunuz. Bir graf üzerinde en kısa yol bulmak — Dijkstra algoritmasıyla Veri Yapıları dersinde çözdüğünüz bir problem. O zaman burada ne öğreniyoruz?

Graf teorisinde problem size hazır gelir: düğümler, kenarlar ve ağırlıklar tanımlıdır, sizden yalnızca en kısa yolu bulmanız istenir. Algoritma bu yapı üzerinde çalışır. AI’daki arama ise bunun bir adım gerisinden başlar. Ortada henüz bir graf yoktur. Bir ajan vardır, bir çevre vardır, olası eylemler vardır — ama neyin düğüm, neyin kenar olacağına henüz karar verilmemiştir. Problem formülasyonu tam olarak bu dönüşümü yapar: gerçek dünya problemini, üzerinde arama yapılabilecek bir yapıya çevirir. Bu dönüşümün parçası olan soyutlama kararı da önemsiz değildir — şehirleri düğüm yapıp trafiği dışarıda bırakmak bilinçli bir mühendislik seçimidir.

Karayolu örneğinde bu ayrım görünmez çünkü soyutlama çok doğaldır — herkes şehirleri düğüm olarak düşünür. Ama aynı çerçeveyi bir bulmacaya, bir robotun hareket planlamasına ya da bir protein katlanma problemine uyguladığınızda “durum nedir, eylem nedir, kenar nedir” soruları hiç bariz değildir. Burada karayolu grafını kullanmamızın sebebi kavramları tanıdık bir zemin üzerinde oturtmaktır. Odaklanılan şey Dijkstra’nın kendisi değil, bir problemi aranabilir hale getirme becerisidir.

Refleks Ajanın Sınırı

Refleks ajan bu problemde çöküyor. Çünkü:

İstanbul’dan \(5\) farklı yöne gidilebilir: Tekirdağ, Adapazarı, Bursa, Eskişehir, Bolu
Her yön mevcut algıda eşit görünüyor — hepsi “İstanbul’dan çıkış”
Hangi yolun Ankara’ya en ucuza ulaştırdığını hesaplayamıyor
Bolu hedefe yakın görünüyor ama İst→Bol→Ank (\(650\) km), Bursa üzerinden (\(550\) km) daha pahalı
Bunu anlamak için ileriye bakması gerekiyor — refleks ajan bunu yapamıyor

Refleks ajan algı→eylem eşlemesiyle çalışır. Tek adımlık düşünür, eylemlerin öncesi sonrası vs yoktur. İstanbul’dan beş komşu görüyor: Tekirdağ (\(100\) km), Adapazarı (\(130\) km), Bursa (\(150\) km), Bolu (\(300\) km), Eskişehir (\(400\) km).

Refleks ajan algı→eylem eşlemesiyle çalışır. İstanbul’dan beş komşu görüyor: Tekirdağ, Adapazarı, Bursa, Bolu, Eskişehir. Ne yapıyor? Kuralında ne yazıyorsa onu — belki Bolu’ya gidiyor çünkü kuralı öyle diyor, belki Tekirdağ’a çünkü sırada ilk o. Ama bu seçimi bir karşılaştırmaya dayandırmıyor. Hangi yolun Ankara’ya ulaştırdığını bilmiyor, toplam maliyeti hesaplamıyor, alternatifleri değerlendirmiyor. Çünkü refleks ajanın mimarisinde hedef temsili, maliyet karşılaştırması ve ileriye bakma yok.

Sorun şu: her kararın sonucu bir sonraki kararı etkiliyor. Bursa’ya gitmenin maliyeti \(150\) km, ama Bursa’dan Kütahya’ya (\(120\)), Kütahya’dan Eskişehir’e (\(80\)), Eskişehir’den Ankara’ya (\(200\)) toplam \(550\) km — bu en ucuz yol. Bunu görebilmek için \(4\) adım ileriye bakmak gerekiyor.

Refleks ajan yalnızca şu anki algıyı işleyebiliyor. Gelecek durumları simüle etmek mimarisinde yok. Model-tabanlı refleks ajan da yetmiyor — gözleyemediği bilgiyi iç modelle tamamlıyor, dolayısıyla mevcut durumu daha doğru temsil ediyor, ama hâlâ o duruma bakıp koşul-eylem kuralını uyguluyor. Alternatifleri karşılaştırmak, bir hedefe doğru plan yapmak onun da mimarisinde yok.

Bu sınır hedef-tabanlı ajana geçişi zorunlu kılıyor.

Hedef-Tabanlı Ajan: Problem-Solving Agent

Refleks ajan: algı → eylem (doğrudan eşleme)
Hedef-tabanlı ajan: algı → hedef temsili → arama → eylem dizisi → eylem
Fark: ajan eylemi seçmeden önce gelecek durumları simüle ediyor
Stuart: “Formüle et, ara, çalıştır”

Hedef-tabanlı ajan — ya da Stuart’ın terminolojisiyle problem-solving agent — refleks ajanın yapamadığını yapıyor: ileriye bakıyor.

Refleks ajanda mimari algıdan eyleme doğrudan bir eşlemeydi. Hedef-tabanlı ajanda bu eşlemenin arasına üç katman giriyor. Ajan önce bir hedef durumu temsil edebiliyor — In(Ankara) gibi. Sonra mevcut durumundan bu hedefe götürebilecek olası eylem dizilerini zihinsel olarak değerlendiriyor: her eylemin sonucunu geçiş modeliyle hesaplayarak “Bursa’ya gidersem oradan nereye gidebilirim, oradan nereye” zincirini kuruyor. Son olarak bu diziler arasından en iyisini seçip uyguluyor. Stuart bu süreci “formüle et, ara, çalıştır” olarak özetliyor ve üç adım sıralı — ajan arama tamamlanmadan hareket etmiyor.

Fayda-tabanlı ajandan farkı şurada: hedef-tabanlı ajan “Ankara’ya ulaştım mı, ulaşmadım mı” diye ikili bir değerlendirme yapıyor. Fayda-tabanlı ajan ise “hangi yol daha iyi” sorusunu soruyor — yani çözümler arasında derecelendirme yapabiliyor. Ancak pratikte bu sınır keskin değil. Yol maliyeti fonksiyonu eklendiğinde hedef-tabanlı ajan da çözümler arasında karşılaştırma yapmaya başlıyor — UCS “en ucuz yolu bul” derken aslında fayda benzeri bir değerlendirme yapıyor. Bu derste ikisi arasındaki geçişi çok keskin çizmeye gerek yok; önemli olan refleks ajandan hedef-tabanlı ajana geçişte ne değiştiğini anlamak.

Problem Nedir?

Ajanın mevcut durumdan hedef duruma nasıl ulaşacağını bilmediği her durum
Bilmemek kritik — cevap biliniyorsa arama gerekmez
Temel soru: Bir problemi bilgisayara nasıl tanımlarız?

Problem Tanımı — \(5\) Bileşen

Bileşen	Ne soruyor?	Örnek (İstanbul→Ankara)
Başlangıç durumu	Nereden başlıyorum?	In(İstanbul)
Eylemler	Ne yapabilirim?	Git(Bursa), Git(Bolu), Git(Adapazarı)…
Geçiş modeli	Eylem ne değiştirir?	RESULT(In(İstanbul), Git(Bursa)) = In(Bursa)
Hedef testi	Hedefe ulaştım mı?	In(Ankara)?
Yol maliyeti	Hangi yol daha iyi?	Toplam mesafe (km)

Soyutlama

Gerçek yolculukta: trafik, hava durumu, yakıt fiyatı, yorgunluk, yol çalışması…
Bunlar modele dahil edilmiyor — neden?
İstanbul’dan Ankara’ya en kısa yolu bulmak için gereksizler
Neyi dahil edip neyi dışarıda bırakacağını bilmek → iyi problem formülasyonunun yarısı

Haritamızda \(13\) şehir ve \(17\) kenar var. Gerçek Türkiye karayolu ağında yüzlerce şehir, binlerce yol var.

Neden \(13\) şehir yeterli? Problem-spesifik bir karar: İstanbul’dan Ankara’ya en ucuz yolu bulmak için Antalya veya Trabzon’u modele dahil etmeye gerek yok — optimal rota oradan mantıksal olarak geçmeyeceğini biliyoruz. Bunu domain bilgisiyle belirledik, ajanın bunu keşfetmesi gerekmedi.

Soyutlamanın gerçek nedeni ise hesaplama karmaşıklığı: Her detayı dahil etmek durum sayısını katlanarak artırır. Trafik değişkenini ekleyin: \(13\) şehir \(\times 5\) trafik seviyesi \(= 65\) durum — tek değişken \(5\) katına çıkardı. Hava durumunu da ekleyin: \(65 \times 3 = 195\). Soyutlama olmadan uzay patlar. (Antalya’yı eklesen de aynı problem var — şehir sayısı iki seviyede çalışır.)

Geçerli soyutlama: her soyut çözüm gerçekte de uygulanabilir olmalı. İst→Bur→Kut→Esk→Ank rotası gerçekte de var ve gidilebilir. Yararlı soyutlama: soyut problemin çözümü gerçek problemden daha kolay olmalı — \(13\) düğümlü grafta arama, gerçek haritada aramadan çok daha hızlı.

Soyutlama kararı değişirse formülasyon değişir ama arama algoritması değişmez. Bu esneklik iyi bir formülasyonun işareti.

Çözüm ve Arama

Çözüm: Başlangıçtan hedefe götüren eylem dizisi
Optimal çözüm: En düşük maliyetli olan
Arama: Olası eylem dizilerini sistematik olarak keşfetme süreci
Ajan zihinsel olarak keşfediyor — fiziksel olarak değil

Burada çözümümüz tek bir eylem değil, bir dizidir. İstanbul→Ankara örneğinde:

Git(Bursa) → Git(Kütahya) → Git(Eskişehir) → Git(Ankara).

Bu dizinin her adımı bir öncekinin sonucuna bağlı. Bu şekilde bir dizi eylemin sonucu olarak isteğimize ulaşabileceğimiz çokça seçenek vardır.

İst→Bol→Ank (\(650\) km)
İst→Adn→Düz→Kas→Ank (\(710\) km)
İst→Bur→Kut→Esk→Ank (\(550\) km)

Hepsi hedefe ulaştırır ama maliyetleri farklı. Optimal çözüm en düşük maliyetli olan — \(550\) km.

Aramanın sistematik olması zorunlu çünkü olası eylem dizisi sayısı çok büyük ve grafta döngüler var — İst→Bur→İst→Bur şeklinde aynı düğümler arasında sonsuza kadar gidip gelmek mümkün. Rastgele deneme yapan bir yaklaşım bu döngülere takılabilir veya var olan çözümü atlayabilir. Sistematik arama her durumun kontrollü biçimde ziyaret edilmesini sağlayarak hem döngüleri kırıyor hem de çözüm varsa bulunacağını garanti ediyor.

Burada önemli bir nokta var: ajan bu keşfi fiziksel olarak yapmıyor. Gerçekten Bursa’ya gitmiyor — Bursa’ya gitmenin ne sonuç vereceğini geçiş modeliyle hesaplıyor, oradan Kütahya’ya gitmenin ne sonuç vereceğini hesaplıyor, ve böyle devam ediyor. Bu bir planlama evresidir. Ajan önce zihinsel olarak alternatifleri değerlendiriyor, uygun diziyi buluyor, ancak ondan sonra fiziksel eyleme geçiyor. Bu hesaplamanın kendisi bellek ve zaman gerektiriyor — algoritmaların karmaşıklığı tam olarak buradan kaynaklanıyor.

Kapalı Döngü Varsayımı

Ajan eylem dizisini bulduktan sonra kapalı döngüde çalıştırıyor
Yürütme sırasında çevreyi tekrar sorgulamıyor
Bu nedenle çevrenin:
- Deterministik olması şart
- Tam gözlemlenebilir olması şart
Bu varsayımı aklınızda tutun — sezgisel arama konusunun sonunda döneceğiz.

Ajan planı uygulamaya başladığında çevreyi artık sorgulamıyor. Git(Bursa) → Git(Kütahya) → Git(Eskişehir) → Git(Ankara) dizisini gözlerini kapatarak uyguluyor.

Neden böyle çalışıyor? Çevre deterministik: Git(Bursa) her zaman In(Bursa) üretiyor. Çevre tam gözlemlenebilir: ajan her an nerede olduğunu biliyor. Bu iki koşul sağlandığında plan değişmeden uygulanabilir.

Bu varsayım ne zaman bozuluyor? İst→Bur arasında yol kapandı — Git(Bursa) başarısız. Ya da Eskişehir→Ankara yolunda beklenmedik uzunluk — maliyet tahmini tutmuyor. Bu durumlar deterministik varsayımını bozuyor ve yeniden planlama gerektiriyor.

Bu konu boyunca varsayımımız: deterministik, tam gözlemlenebilir, bilinen model. Bu varsayımlar bilinçli — karmaşıklığı kademeli şekilde artıracağız.

Durum Uzayı → Arama Ağacı → Algoritma

Katman	Ne?	Örnek (İstanbul→Ankara)
Durum uzayı (state space)	Problemin soyut graf yapısı. Her düğüm bir durum.	Şehirler ve yollar
Arama ağacı (search tree)	Algoritmanın keşif sırasında ürettiği yapı.	İstanbul’dan başlayan dallanan ağaç
Algoritma	Sınırdan hangi düğümün seçileceğini belirler.	BFS, DFS, UCS

Arama problemlerini anlamak için üç farklı seviyeyi ayırmak gerekir.

En altta durum uzayı vardır. Bu, problemin gerçek yapısıdır: hangi durumların var olduğu ve bunların hangi eylemlerle birbirine bağlandığı. İstanbul–Ankara örneğinde bu bir şehir grafıdır.

Algoritma bu graf üzerinde doğrudan çalışmaz. Bunun yerine keşif sürecinde bir arama ağacı üretir. Ağaç, başlangıç durumundan itibaren olası eylem dizilerini temsil eder. Aynı durum farklı yollarla üretilebildiği için arama ağacında aynı durumu temsil eden birden fazla düğüm bulunabilir.

Üçüncü katman ise arama algoritmasıdır. Algoritmanın yaptığı tek kritik seçim, sınırdaki düğümler arasından hangisinin genişletileceğini belirlemektir. Bu seçim değiştiğinde algoritma da değişir. FIFO seçim BFS’i, LIFO seçim DFS’i, en düşük maliyet seçimi ise UCS’i üretir.

Bu nedenle arama algoritmaları, aynı durum uzayı üzerinde yalnızca farklı keşif stratejileri uygular.

Arama Ağacı

Her düğüm bir durumu temsil eder
Kök = başlangıç durumu (İstanbul)
Bir düğümü genişletmek: o durumdan tüm eylemleri uygulayıp yeni durumlar üretmek
Düğüm ≠ Durum — aynı durum farklı yollarla üretilebilir

Arama sürecini somut bir yapı üzerinde takip edebilmek için arama ağacını kullanıyoruz.

Ağacın kökü başlangıç durumu — In(İstanbul). Bir düğümü genişletmek, o durumdan uygulanabilir tüm eylemleri uygulayıp yeni düğümler üretmek demek. İstanbul genişletildiğinde beş çocuk ortaya çıkıyor:

In(Tek), In(Adap), In(Bur), In(Esk), In(Bolu).

Bu çocuklar sınıra ekleniyor ve genişletilmeyi bekliyorlar. Her düğüm dört bilgi taşıyor:

Temsil ettiği durum(In(Bursa)),
hangi düğümden üretildiği (In(İstanbul))
hangi eylemle üretildiği (Git(Bursa))
ve kökten o düğüme kadar biriken toplam maliyet — yani g(n).

Bu son bilgi önemli çünkü aynı duruma farklı maliyetlerle ulaşılabiliyor.

Burada kritik bir ayrım var: düğüm ve durum aynı şey değil. Eskişehir’e iki farklı yoldan ulaşılabiliyor;

İst→Esk (\(400\) km direkt)
İst→Bur→Kut→Esk (\(350\) km).

İkisi de In(Eskişehir) durumunu temsil ediyor ama ağaçta iki ayrı düğüm olarak görünüyorlar çünkü g(n) değerleri farklı. Düğüm hangi yoldan gelindiğini biliyor, durum bilmiyor. Bu ayrım olmasaydı hangi yolun daha ucuz olduğunu karşılaştırmak mümkün olmazdı.

Bu yapının bir tehlikesi var: İst→Bur→İst→Bur şeklinde döngüler ağacı sonsuza kadar büyütebilir. Bunu çözmek için genişletilmiş düğümleri takip eden bir mekanizma gerekiyor — bu da bizi sınır ve keşfedilen küme kavramlarına getiriyor.

Sınır ve Keşfedilen Küme

Sınır (frontier): Genişletilmeyi bekleyen düğümler
Keşfedilen küme: Ziyaret edilmiş durumlar — tekrar ziyareti önler
Sınırdan hangi düğümün seçileceği algoritmayı belirliyor:
- En eski → BFS · En yeni → DFS · En ucuz → UCS

Arama süreci iki veri yapısı üzerinde çalışıyor: sınır ve keşfedilen küme.

Sınır, üretilmiş ama henüz genişletilmemiş düğümleri tutuyor. Başlangıçta yalnızca kök düğüm var: In(İstanbul). İstanbul genişletildiğinde beş çocuk üretiliyor ve sınıra ekleniyor:

In(Tek), In(Adap), In(Bur), In(Esk), In(Bolu).

Arama her adımda sınırdan bir düğüm seçiyor, onu genişletiyor, çocuklarını sınıra ekliyor ve devam ediyor. Tüm süreç bu döngüden ibaret.

Bu döngüde belirleyici olan tek karar sınırdan hangi düğümün seçileceğidir — ve bu karar algoritmayı tanımlıyor. Sınır bir FIFO kuyruğuysa en eski eklenen düğüm çıkar, bu BFS’tir. LIFO yığınıysa en yeni eklenen çıkar, bu DFS’tir. Öncelik kuyruğuysa en düşük maliyetli çıkar, bu UCS’dir. Algoritmaların arasındaki fark bu tek seçime indirgenebilir.

Keşfedilen küme ise genişletilmiş düğümlerin durumlarını tutuyor. Amacı döngüleri kırmak. Yeni üretilen bir düğümün durumu bu kümede zaten varsa, o düğüm sınıra eklenmiyor ve atlanıyor. Bu sayede İst→Bur→İst→Bur gibi sonsuz döngüler engellenmiş oluyor.

İkisi birlikte durum uzayını üç bölgeye ayırıyor: genişletilmiş durumlar (keşfedilen küme — bunlarla işimiz bitti), sınırdaki düğümler (sırada bekleyenler — henüz genişletilmedi ama ulaşıldı), ve henüz hiç ulaşılmamış durumlar. Arama her adımda sınırı keşfedilmemiş bölgeye doğru genişletiyor.

Tree-Search vs Graph-Search

Tree-search:
- Keşfedilen kümeyi tutmuyor
- Döngüye girebilir
- Bellek ihtiyacı yok
Graph-search:
- Keşfedilen kümeyi tutuyor
- Sonlu uzaylarda her zaman tam
- Daha fazla bellek ister ama döngü problemi yok

Ağaç araması en basit haliyle şu şekilde çalışıyor: sınırdan bir düğüm seç, hedef mi kontrol et, değilse genişlet ve çocukları sınıra ekle. Bu süreçte daha önce hangi durumların ziyaret edildiğine dair bir kayıt tutulmuyor. Algoritma sadece sınırı ve ondan çıkan düğümleri görüyor.

Graf araması ise aynı sürece bir ekleme yapıyor: keşfedilen küme (explored set). Her düğüm genişletildiğinde durumu bu kümeye ekleniyor. Sınırdan bir düğüm çekildiğinde, eğer durumu zaten keşfedilen kümedeyse atlanıyor. Bu sayede aynı durum birden fazla kez genişletilmiyor.

Bu ayrım neden önemli? Ağaç aramasında İst→Bur→İst→Bur→... gibi sonsuz döngüler mümkün çünkü algoritma In(İstanbul) durumunu daha önce gördüğünü bilmiyor. Graf aramasında ise In(İstanbul) keşfedilen kümeye girdiği anda bir daha genişletilmiyor — sonlu uzaylarda her durum en fazla bir kez işleniyor, dolayısıyla algoritma her zaman sonlanıyor.

Peki neden graf araması her zaman tercih edilmiyor? Keşfedilen küme bellekte yer tutuyor. DFS gibi bellek verimli algoritmalarda bu avantajı ortadan kaldırıyor. Bu yüzden DFS çoğunlukla ağaç araması versiyonuyla kullanılıyor — döngü kontrolü yalnızca aktif yol üzerinde yapılıyor.

Slayttaki animasyonlarda algoritmalar graf araması versiyonuyla çalışıyor — hepsi visited kümesi kullanıyor.

Performans Kriterleri

Tamlık: Çözüm varsa bulur mu?
Optimallik: En iyi çözümü bulur mu?
Zaman karmaşıklığı: Kaç düğüm üretilir?
Yer karmaşıklığı: Bellekte kaç düğüm tutulur?
Parametreler: \(b\) (dallanma faktörü), \(d\) (en sığ çözümün derinliği), \(m\) (maksimum derinlik)

Tamlık en temel garanti: çözüm varsa algoritma onu bulabiliyor mu? Eğer bir çözüm var ama algoritma onu bulamıyorsa, geri kalan kriterlerin bir anlamı yok. Örneğin DFS sonsuz bir yolda takılabilir — çözüm ağacın başka bir dalında olsa bile ona asla ulaşamayabilir. Bu yüzden DFS tam değil.

Optimallik bir adım ötesi: sadece bir çözüm bulmak değil, en iyi çözümü bulmak. Bu ikisi farklı şeyler. DFS grafımızda İst→Adap→Düz→Kas→Ank yolunu bulabilir — bu \(710\) km ve geçerli bir çözüm. Ama İst→Bur→Kut→Esk→Ank yolu \(590\) km. Birincisi çözüm, ikincisi optimal çözüm.

Zaman karmaşıklığı üretilen düğüm sayısıyla ölçülüyor. Dallanma faktörü \(b\), en sığ çözümün derinliği \(d\) olduğunda, en kötü durumda \(O(b^d)\) düğüm üretiliyor. Somut bir örnek: \(b=10\), \(d=8\) olduğunda bu \(100\) milyon düğüm demek.

Yer karmaşıklığı ise bellekte aynı anda kaç düğüm tutulduğu. Pratikte bellek çoğu zaman zamandan daha kritik bir kısıt. BFS tüm sınırı bellekte tutuyor: \(O(b^d)\). DFS ise yalnızca aktif yolu tutuyor: \(O(bm)\) — burada \(m\) ağacın maksimum derinliği.

Animasyon grafımızda bu parametreler şöyle karşılık geliyor: \(b\) İstanbul için \(5\) (beş komşu), \(d\) optimal çözüm için \(4\) (İst→Bur→Kut→Esk→Ank), \(m\) ise grafın en derin yoluna bağlı.

Bu dört kriter ve üç parametre, bundan sonra bakacağımız her algoritmayı aynı çerçevede karşılaştırmamızı sağlıyor.

Bu Yöntemler Nelere Çözüm Getirdi?

Navigasyon: Harita üzerinde rota bulma
Bulmacalar: 8-puzzle, 15-puzzle — algoritmaların test zemini
Planlama: Robotik montaj sıralaması, lojistik — eylem dizisi üretme
Getirdiği üç şey:
- Tamlık garantisi — çözüm varsa bulunur
- Maliyet optimizasyonu — en iyi yol garanti altında
- Exponential uzayda yönetilebilir arama — IDS ile milyarlarca durumu belleğe sığmadan taramak

Tarihsel Yer

1950–1980: AI’ın ana paradigması: “Zeki davranış = iyi arama”
GPS (General Problem Solver), Logic Theorist, erken robotik planlama
A* (1968) — Hart, Nilsson, Raphael
- Bugün hâlâ kullanılıyor: oyun motorları, harita uygulamaları, robotik

1950’lerden 1980’lere kadar AI’ın ana paradigması buydu. Zeka tanımlanması zor bir kavram — ama arama somut ve formalize edilebilir. Satranç oynayan, teorem ispatlayan, labirent çözen sistem = zeki sistem.

Bu dönemin somut sistemleri: Logic Theorist (1956, Newell ve Simon), GPS (1957, genel problem çözücü), STRIPS (1971, robotik planlama dili). Bunların hepsi öğrendiğiniz algoritmaların doğrudan uygulamaları.

A* neden özel? 1968’de Hart, Nilsson, Raphael ilk kez heuristik fonksiyonu formal olarak tanımladı ve optimallik ispatını verdi. 55+ yıl sonra hâlâ oyun motorlarında (NPC pathfinding), harita uygulamalarında (Google Maps), robotik navigasyonda (ROS navigation stack), VLSI tasarımında aktif. Neden ölmedi? Çünkü varsayımların geçerli olduğu problem sınıfı hâlâ var ve büyük.

Neden Yetersiz Kaldı?

Bilgisiz arama algoritmalarının tümü şu varsayımlar üzerine kurulu:

Varsayım	Gerçekte	Gereksinim
Tam gözlem	Sensörler gürültülü, eksik	POMDP
Bilinen model	Çoğu zaman model yok	Model-free RL
Deterministik	Stokastik sonuçlar var	Olasılıksal planlama
Ayrık uzay	Robotik, fiziksel kontrol sürekli	Continuous control

Bunun ötesinde: durum uzayı büyüdükçe üstel büyüme engellenemez
Satranç: \(10^{120}\) durum — bilgisiz arama doğrudan uygulanamaz

Dört varsayımın her birinin nerede bozulduğuna bakalım.

Tam gözlemlenebilirlik: grafta ajan her an hangi şehirde olduğunu biliyor. Gerçekte GPS sinyal kaybedebilir, kamera sis altında göremez. Kısmen gözlemlenebilir ortamda ajan “neredeyim?” sorusunu cevaplayamıyor.

Bilinen model: grafta Git(Bursa) her zaman In(Bursa) üretiyor. Gerçekte robot yeni bir ortama girdi, harita yok — hangi eylemin ne yapacağı bilinmiyor. Model bilinmiyorsa arama neyin üzerinde çalışacak?

Deterministik: grafta sonuçlar kesin. Gerçekte rüzgarda uçan drone Git(Kuzey) dedi ama sürüklendi. Stokastik sonuçlar kapalı döngü varsayımını çökertiyor.

Ayrık uzay: grafta durumlar sayılabilir — In(İstanbul), In(Bursa). Gerçekte robot kolu 7 eklemli, her eklem sürekli açı değeri alıyor — sonsuz durum uzayı.

Ama varsayımlar geçerli olsa bile ayrı bir sorun var: üstel büyüme. Grafımızda 13 şehir, yönetilebilir. Satranç’ta 10^120 durum — IDS bile çalışamaz. Bu sorun bilgisiz aramayla çözülemiyor.

Modern AI ile Köprü

AlphaZero: MCTS + sinir ağıyla öğrenilmiş değerlendirme fonksiyonu
- Klasik ağaç araması, ama h(n) artık elle tasarlanmıyor — öğreniliyor
Robotik planlama: PDDL tabanlı klasik planlama hâlâ aktif
- Güvenlik gerektiren, açıklanabilir karar almanın zorunlu olduğu alanlarda

Bu yöntemler kaybolmadı, dönüştü.

AlphaZero’nun satranç’ta 10^120 durumu nasıl çözdüğüne bakın: MCTS (Monte Carlo Tree Search) + öğrenilmiş değerlendirme. MCTS klasik ağaç araması — düğüm genişletme, geri yayılım, sınır yönetimi. Öğrendiğiniz her şey burada var, sadece ölçeklendirilmiş. Fark: h(n) rolündeki değerlendirme fonksiyonu elle tasarlanmıyor, milyonlarca oyundan öğreniliyor.

PDDL tabanlı planlama neden hâlâ aktif? Derin öğrenme her problemi çözmüyor — özellikle güvenlik kritik alanlarda. Havacılık, tıbbi robotik, endüstriyel otomasyon: “Bu plan neden bu kararı verdi?” sorusuna cevap verebilmeniz gerekiyor. Sinir ağı bunu cevaplayamıyor — klasik planlama cevaplayabiliyor.

LLM bağlantısı — öğrenciler bunu soracak: “ChatGPT de arama yapıyor mu?” Örtük olarak evet — token uzayında. ReAct, chain-of-thought: adım adım düşünme = örtük arama. Henüz formal değil — aktif araştırma alanı.

Üstel Büyümeyi Aşmak: Sezgisel Arama Motivasyonu

Bilgisiz arama algoritmaları kör — hangi yönün hedefe yakın olduğunu bilmiyor
UCS grafımızda 12 düğüm açtı — Tekirdağ’ı, İzmir’i, Afyon’u gereksiz yere keşfetti
Peki Ankara’nın hangi yönde olduğunu bilseydi?
h(n): bir düğümden hedefe tahmini kalan maliyet — sezgisel fonksiyon
Bu ek bilgi aramayı yönlendiriyor: gereksiz dalları budayarak verimliliği artırıyor

Grafımızdaki UCS sonucuna bakın: 12 düğüm açtı, optimal yolu buldu ama Tekirdağ, İzmir, Afyon, Samsun gibi Ankara’dan uzak düğümleri de keşfetti. Neden? Çünkü g(n) değerleri düşük — ucuz ama yanlış yönde.

A* aynı grafta 9 düğüm açtı — aynı optimal yolu buldu. 3 düğüm daha az. Neden? Çünkü f(n) = g(n) + h(n) kullanıyor. Tekirdağ’ın h değeri 450 — Ankara’ya çok uzak. f = 100 + 450 = 550 — yüksek f değeri Tekirdağ’ı sıralamanın sonuna atıyor. UCS bunu göremez çünkü h bilgisi yok.

Bu, sezgisel aramanın temel motivasyonu: probleme özgü bilgiyi (h(n)) kullanarak arama uzayını daraltmak. İyi bir sezgi arama süresini üstelden doğrusala indirebilir.

Sezgisel arama konusunda ele alacağımız sorular: h(n) nereden geliyor? Nasıl tasarlanır? Ne zaman optimal garanti eder? A* bu soruların cevabı.

Kapanış

“Model bilinmediğinde ne anlama geldiğini görmek için, önce modelin bilindiği durumu kavramak gerekiyor.”
Her varsayımın kaldırılması yeni bir alan doğuruyor:
- Deterministik çöküyor → MDP, olasılıksal planlama
- Tam gözlem çöküyor → POMDP
- Bilinen model çöküyor → model-free RL, Q-learning
- Ayrık uzay çöküyor → continuous control, policy gradient
Bu konularda öğrendikleriniz hem A*’ın temeliydi, hem AlphaZero’nun iskeletidir, hem de RL’nin neden gerekli olduğunu anlamak için şarttır.