OSI’den TCP/IP’ye: Mimari ve IP
BLP 1003 — Bilgisayar Ağları · 5. Hafta · N1
Aynı iletişim, TCP/IP gözüyle
Geçen haftanın “Merhaba” yolculuğu, bu kez web isteği olarak:
İki soru:
- OSI’nin yedi katmanı gerçek ağda neye karşılık gelir?
- Yapının ortasındaki IP neyi vaat eder, neyi etmez?
Bir web isteği gönderilirken tarayıcı önce HTTP isteğini hazırlar. İstek bir TCP başlığıyla sarılır, ardından IP başlığı eklenir, en dışta da Ethernet çerçevesi bulunur. Bu, geçen hafta OSI ile öğrendiğimiz kapsüllemenin gerçek protokol adlarıyla yazılmış hâlidir.
Bu iç içe yapıda yedi katmanın hepsi ayrı bir kutu olarak yer almaz. Verinin nasıl temsil edileceği (sunum) ve konuşmanın nasıl yürütüleceği (oturum) işleri ayrı bir başlık taşımaz; HTTP’nin kuralları ile tarayıcının içinde kalır. Bu durum iki soru doğurur. Birincisi, OSI katmanlarının bu yapıdaki karşılığı nedir. İkincisi, yapının ortasında duran IP’nin hangi hizmeti verdiği ve hangi garantileri vermediğidir.
Ön bilgi olarak OSI katmanları, kapsülleme, Ethernet çerçevesi, MAC adresi ve temel ağ cihazları kullanılır. IP adresleri bu iki haftalık bölümde hazır verilir; ikilik dönüşüm, ağ adresi hesabı ve alt ağ bölme sonraki konulara aittir.
Yedi katmandan dörde: üst üç katman tek katman
OSI, uygulama tarafındaki sorumlulukları üç ayrı katmanda tanımlar. Uygulama katmanı hangi mesajlarla konuşulacağını, sunum katmanı verinin hangi biçimde temsil edileceğini, oturum katmanı ise süren etkileşimin nasıl düzenleneceğini belirler. TCP/IP bu üçlü ayrımı zorunlu tutmaz ve hepsini tek bir uygulama (application) katmanında toplar.
Katman sayısı yediden dörde iner, ama işler aynı kalır; değişen, hangi işlerin ayrı bir katman olarak tanımlandığıdır. Taşıma, ağ ve alt katmanların eşleşmesi de benzer bir gruplama mantığına dayanır ve sonraki slaytta tamamlanır.
OSI görevleri, TCP/IP katmanları
Birleşen katmanlarda iş ortadan kalkmaz; aynı katman içinde yürür.
TCP/IP modeli OSI’deki görevleri daha az katmanda toplar. Uygulama, sunum ve oturum görevleri tek bir uygulama katmanında yer alır: verinin temsili ve konuşmanın yürütülmesi uygulamanın kendi kurallarında ve programın içinde kalır. Taşıma katmanı aynı adı taşır ve uygulamalar arasındaki uçtan uca iletişimi üstlenir. OSI’deki ağ katmanı internet katmanına karşılık gelir; paketin kaynaktan hedefe iletilmesi burada yapılır. Veri bağlantısı ve fiziksel katmanlar ise birlikte ağ erişimi katmanını oluşturur.
Birleşmenin anlamı, görevlerin ortadan kalkması değildir. Sunum ve oturum işleri yine yapılır; ama ayrı katman olarak adlandırılmaz.
Bu eşleme bire bir değildir. Bir protokolün hangi katmana ait olduğu bazen tartışmalıdır; eşleme görevlerin yaklaşık karşılığını verir. İki modelin tarihsel olarak birinin ötekinden sadeleştirilmesiyle doğduğu da söylenemez. Burada yapılan, iki modeli görevler üzerinden karşılaştırmaktır.
Dört katman mı, beş katman mı?
| Dört katmanlı | Beş katmanlı |
|---|---|
| Uygulama | Uygulama |
| Taşıma | Taşıma |
| İnternet | Ağ |
| Ağ erişimi | Veri bağlantısı + Fiziksel |
Aynı görevler, kaç parçaya bölünerek anlatıldığı farklı.
Kitaplarda TCP/IP için iki farklı katman sayısı görülür. Dört katmanlı gösterim yerel bağlantıyı tek parça, yani ağ erişimi olarak ele alır. Beş katmanlı öğretim gösterimi bunu ikiye ayırır: veri bağlantısı katmanı Ethernet çerçevesinin kurulmasını (adresler, hata denetimi), fiziksel katman ise bitlerin kabloda sinyale dönüşmesini kapsar. Bu iki işin farklı olması, öğretimde ayrı ele alınmalarını haklı kılar.
Beş katman, dört katmanın yeni bir sürümü değildir; aynı görevlerin kaç parçaya bölünerek anlatıldığındaki farktır. Bu derste genel haritada dört katmanlı gösterim kullanılır. Beş katmanlı bir kaynakla karşılaşıldığında ağ erişiminin ikiye ayrıldığını bilmek, iki gösterimi birlikte okumaya yeter.
Uygulama katmanı: üç sorumluluk, tek katman
| OSI’de ayrı katman | Sorduğu soru | TCP/IP’de kim ele alır? |
|---|---|---|
| Uygulama | Hangi mesajlarla konuşuyoruz? | Uygulama protokolü (HTTP, DNS, SMTP) |
| Sunum | Veri hangi biçimde temsil ediliyor? | Uygulama protokolü veya uygulama yazılımı |
| Oturum | Süren etkileşim nasıl düzenleniyor? | Uygulama protokolü veya uygulama yazılımı |
TCP/IP sunum ve oturum görevlerini ortadan kaldırmaz; bunları ayrı ve zorunlu katmanlar olarak tanımlamaz. Görevlerin nasıl yerine getirileceği kullanılan uygulama protokolüne ve uygulama yazılımına bırakılır. Örneğin bir web yanıtındaki metnin karakter kodlaması (UTF-8 gibi) HTTP mesajında belirtilir ve tarayıcı tarafından yorumlanır. Kullanıcının bir web sitesinde oturumunun açık kalması ise uygulamanın çerez (cookie) gibi kendi mekanizmalarıyla sağlanır.
Bundan “uygulama katmanında ağla ilgili hiçbir şey yoktur” sonucu çıkmaz. HTTP, DNS ve SMTP, ağ üzerinden konuşan iki tarafın mesaj biçimlerini ve alışveriş kurallarını tanımlayan uygulama katmanı protokolleridir. Uygulama katmanında bulunan, ağ iletişiminin uygulamanın amacına göre düzenlenen kısmıdır.
Üç ayrı kavram: model, protokol, küme
| Kavram | Neyi anlatır? | Örnek |
|---|---|---|
| Model | Görevleri ve aralarındaki ilişkiyi | OSI, TCP/IP katmanları |
| Protokol | Bir iletişimin mesaj biçimini ve davranış kuralını | IP, TCP, HTTP |
| Protokol kümesi | Birlikte çalışan protokoller ailesini | TCP/IP ailesi |
“TCP/IP” adı hem aileyi hem dört katmanlı yapıyı anlatır.
“TCP/IP” adı iki anlamda kullanılır. Birincisi birlikte çalışan protokollerin ailesidir: IP, TCP, UDP, ICMP, DNS, HTTP ve diğerleri. İkincisi bu aileyi anlatmak için kullanılan dört katmanlı yapıdır. TCP ve IP ailenin yalnız iki üyesidir. UDP üzerinde çalışan uygulamalar da bu ailenin içindedir.
Buradan üç kavram ayrılır. Model, iletişim görevlerini ve aralarındaki ilişkiyi anlatır. Protokol, belirli bir iletişimin mesaj biçimlerini ve davranış kurallarını tanımlar. Protokol kümesi, birlikte çalışan protokoller ailesidir.
OSI bir modeldir; gerçek ağlarda yaygın olan ise TCP/IP protokol ailesidir. TCP/IP’nin protokollerinin hepsi standartlarla tanımlıdır ve katmanlı bir yapıyı da anlatabilir. Pratikte OSI’nin katman adları görevleri anlatmak için, TCP/IP protokolleri ise gerçek ağda olanı anlatmak için kullanılır.
TCP/IP: bir protokol ailesi
TCP/IP adı, yalnız iki protokolün kullanıldığı izlenimini verebilir. Oysa TCP/IP, farklı katmanlarda birlikte çalışan çok sayıda protokolü kapsayan bir protokol ailesidir. Web sayfası istemek için HTTP, alan adlarını adreslere çevirmek için DNS, e-posta göndermek için SMTP kullanılır. Taşıma katmanında TCP’nin yanında UDP de bulunur.
Bu protokoller birbirinin yerine geçmez; farklı işleri birlikte tamamlar. Bir web isteğinde HTTP isteğin anlamını, TCP verinin hangi uygulama iletişimine ait olduğunu ve nasıl teslim edileceğini, IP ise paketin hangi uç sisteme gideceğini belirler.
Ağ erişimi katmanındaki Ethernet ve Wi-Fi, IEEE standartlarıyla tanımlanan bağlantı teknolojileridir. TCP/IP, IP paketlerinin hangi bağlantı teknolojisi üzerinden taşınacağını tek bir seçeneğe bağlamaz. IP’nin kablolu, kablosuz veya başka türden çok farklı ağlar üzerinde çalışabilmesi bu esneklikten gelir.
Neden “TCP/IP” adı?
- Ad, ailenin iki merkezi protokolünden gelir; kapsamı çok daha geniştir.
- TCP/IP, Web’den önce vardı.
TCP/IP adı, ailenin merkezinde yer alan iki protokolden, TCP ve IP’den gelir. Gündelik dilde “Aygaz” adının tüp gaz, “Sana” adının margarin yerine kullanılması gibi, iki protokolün adı da bütün ailenin adı olarak kullanılır.
TCP/IP ile Web sık karıştırılır. ARPANET 1983’te TCP/IP’ye geçti. World Wide Web ise 1989’da önerildi ve 1990’larda mevcut TCP/IP tabanlı İnternet altyapısı üzerinde yaygınlaştı. Web, İnternet üzerinde HTTP ile çalışan bir uygulamadır.
Hangi protokol hangi işi yapıyor?
| Katman | Protokoller | İş | Nerede açılır |
|---|---|---|---|
| Uygulama | HTTP/HTTPS, DNS, DHCP | Web, ad çözümleme, ağ ayarı | N4 |
| Uygulama | FTP, SMTP/POP3/IMAP | Dosya, e-posta | N4 |
| Uygulama | SSH, SNMP | Uzaktan erişim, yönetim | N4 |
| Taşıma | TCP, UDP | Uygulamaya ulaşma, teslim hizmetleri | N3 |
| İnternet | IP | Paketi kaynaktan hedefe iletme | bu not |
| İnternet | ICMP | Kontrol ve hata bildirimi | N2 |
| Ağ erişimi | Ethernet, ARP | Yerel çerçeve iletimi, IP→MAC | Ethernet önceki konu; ARP N2 |
Web sayfası açmak, dosya aktarmak ve uzak bir cihazı yönetmek farklı işlerdir; ama bu uygulamaların hepsi alttaki taşıma ve ağ hizmetlerini paylaşır. Protokol haritası, her protokolün iletişimin hangi kısmını üstlendiğini gösterir. Harita, sonraki konularda karşılaşılan bir protokolü hangi katmana ve hangi işe yerleştireceğini bilmek içindir; ayrıntılar tabloda belirtilen notlarda anlatılır.
ARP’nin yeri tartışmalıdır. IP adresi ile MAC adresi arasında köprü kurduğu için bazı kaynaklar onu internet katmanına, bazıları ağ erişimine yerleştirir. ARP, yerel Ethernet teslimine yardım eden bir protokoldür ve doğrudan Ethernet çerçevesinde taşınır; IP paketinin içine konmaz. Ayrıntısı N2’dedir.
Kum saati: ortada tek IP hizmeti
Protokol haritası bir kum saatine benzer: üstte çok sayıda uygulama protokolü, ortada taşıma için TCP ve UDP, tam ortada IP, altta ise farklı bağlantı teknolojileri vardır. Bu şekil, ağın bu kadar çeşitli uygulamaya hizmet edebilmesinin nedenlerinden birini gösterir. Uygulamalarla bağlantı teknolojileri arasındaki ortak nokta IP hizmetidir; bu yüzden yeni bir uygulama için bütün kablo ve kablosuz teknolojilerini, yeni bir bağlantı teknolojisi için bütün uygulamaları baştan tasarlamak gerekmez. İki taraf birbirinden bağımsız gelişebilir.
Kum saatinin ortası ortak bir hizmet düzeyi demektir. Bundan “her yerde tek ve hiç değişmeyen bir paket biçimi vardır” sonucu çıkarılmamalıdır; şeklin söylediği ortak hizmetin varlığıdır, biçimin sonsuza kadar sabit kalacağı değildir.
Aynı veri, dört katman
| TCP/IP katmanı | Birimin adı | Eklenen bilgi neyi sağlar? |
|---|---|---|
| Uygulama | Uygulama verisi | Mesajın anlamı (ör. HTTP isteği) |
| Taşıma | Segment | Hangi uygulama iletişimine ait olduğu |
| İnternet | Paket | Kaynak ve hedef IP adresi |
| Ağ erişimi | Çerçeve (frame) → bit | Yerel teslim (MAC) ve fiziksel aktarım |
Aynı veri, gönderici tarafta TCP/IP katmanlarından aşağı doğru geçerken her katmanda o katmanın sorumluluğu için gereken bilgiyle birlikte taşınır. Uygulama verisi taşıma katmanında segmente, segment internet katmanında pakete, paket ağ erişimi katmanında çerçeveye yerleştirilir. Çerçevenin bitleri de fiziksel ortamda sinyallerle aktarılır.
Her katman üstten gelen birimin tamamını yük olarak alır ve kendi başlığını ekler. Ethernet çerçevesinin yükünde IP başlığı, TCP başlığı ve HTTP verisi birlikte bulunur. Birim adları, hangi protokolün sorumluluğuna bakıldığını gösterir. Taşıma katmanında TCP yerine UDP kullanıldığında birim datagram olarak adlandırılır. Alıcı tarafta işlem ters yönde yürür: her katman kendi başlığını yorumlar ve yükü bir üst katmana iletir.
Paket hedefini nereden bilecek?
Başka bir cihaza gönderilecek paket, hangi hedefe gideceğini nasıl bilir?
- Bütün cihazların aynı yorumladığı ortak adresleme
- Hedef adres paketin üzerinde taşınır
- Adres, bağlantı teknolojisinden bağımsız olmalı
Bir ağda çok sayıda cihaz bulunur ve gönderilen paket bunlardan yalnız birine gidecektir. Paketin doğru hedefe ulaşabilmesi için iki koşul gerekir. Birincisi, bütün cihazların aynı biçimde yorumladığı ortak bir adresleme düzenidir. İkincisi, paketin hedef adresini kendi üzerinde taşımasıdır; böylece yol üzerindeki cihazlar ve alıcı paketin kime gittiğini paketin kendisinden okuyabilir.
Bu adresleme düzeni kullanılan bağlantı teknolojisinden bağımsız olmalıdır. Paket yolculuğu boyunca Ethernet, Wi-Fi veya başka türden bağlantılardan geçebilir; hedef adresin bu geçişlerde aynı anlamı koruması gerekir. Bu problem internet katmanının sorumluluğudur ve bu katmanın temel protokolü IP’dir (Internet Protocol).
Katmanın merkezi: IP paketi
Taşıma başlığıyla sarılmış veriye IP kendi başlığını ekler: paket.
IP adresi, paketin ağ düzeyindeki uçlarını belirtir.
Bir uygulama verisi taşıma katmanında bir başlıkla sarıldıktan sonra IP’ye ulaşır. IP buna kendi başlığını ekler ve ortaya paket çıkar. IP başlığının bu konuda önemli iki alanı kaynak IP adresi ve hedef IP adresidir; ikisi birlikte paketin ağ düzeyindeki uçlarını belirler.
Bu iki haftalık bölümde adreslerin nasıl yazıldığı ya da hangi ağa ait oldukları hesaplanmaz; hazır verilen adresler okunur.
IP adresi ile MAC adresi: iki ayrı iş
| MAC adresi | IP adresi | |
|---|---|---|
| Neyi adresler? | Yerel bağlantıdaki arayüzü | Paketin uçtan uca kaynağını ve hedefini |
| Nerede yazılı? | Ethernet çerçevesi | IP paketi |
| Ne için? | Çerçevenin yerel teslimi | Paketin hedefini belirtmek |
| Kim kullanır? | Ağ arayüzü ve switch | Kullanıcı ve uygulama (ping, yazıcı ekleme) |
Yönlendirmede (adres çevirisi yoksa):
- IP adresleri korunur
- Paket her bağlantıda yeni bir çerçeveyle taşınır
Bu iki adres sık karıştırılır. MAC adresi yerel bağlantıdaki bir arayüzü adresler ve Ethernet çerçevesinin yerel teslimi için kullanılır. IP adresi ise paketin uçtan uca hedefini ve kaynağını belirtir.
Adres çevirisi yapılmayan bir yönlendirme örneğinde kaynak ve hedef IP adresleri yolculuk boyunca aynı kalır; paket her bağlantıya uygun yeni bir Ethernet çerçevesiyle taşınır. Aynı yerel ağda ise switch çerçeveyi iletirken IP adreslerine bakmaz ve değiştirmez. Kullanıcı ve uygulamalar hedefi IP adresiyle belirtir; MAC adresini işletim sistemi çerçeve oluştururken kullanır ve kullanıcıya görünmez. Ayrımın işe yaradığı yer N2’dir: yerel teslimde iki adres birlikte kullanılır. Yönlendirmenin ayrıntısı bu iki haftanın dışındadır.
Hedef IP kimi seçer?
IP, hangi arayüze gideceğini söyler; hangi uygulamaya gideceğini söylemez.
Hedef IP adresi hedef bilgisayarın bir ağ arayüzünü adresler; o bilgisayarda çalışan belirli bir uygulamayı seçmez. Bir bilgisayarın birden fazla ağ arayüzü ve IP adresi olabilir. Tarayıcı, dosya aktarım programı ve bir müzik uygulaması aynı IP adresinden aynı anda ağ kullanabilir.
Gelen verinin bu uygulamalardan hangisine ait olduğu IP’nin görev alanında değildir. Bu soru taşıma katmanındaki portlarla cevaplanır (N3).
Alıcı paketi nasıl açıyor?
Her başlık, bir sonraki işlemi seçtirir. Üç alan, üç ayrı iş:
- Ethernet türü
- IPv4 Protocol değeri
- Taşıma portu
Gönderen başlıkları iç içe ekler. Alıcıda bu işlemin tersini yapabilmek için her katmanın kendisine gelen içeriğin türünü tanıması gerekir. Bir zarfın içinde başka bir zarf olduğunu bilmek yetmez; içindekinin kime verileceğini de bilmek gerekir.
Ethernet çerçevesindeki tür bilgisi, taşınan içeriğin örneğin bir IPv4 paketi mi yoksa bir ARP mesajı mı olduğunu belirtir. IPv4 başlığındaki Protocol alanı, içerideki verinin hangi protokole verileceğini söyler. TCP ise kendi başlığındaki portları ve bağlantı bilgisini kullanarak verinin hangi uygulama ucuna ait olduğunu bulur. Alıcı paketin tamamını tek seferde anlamaya çalışmaz; katman katman işler.
Bu üç alan aynı şey değildir. IP başlığındaki Protocol numarası “içeride hangi taşıma ya da kontrol protokolü var” sorusunu, port numarası ise “bu veri hangi uygulama ucuna gidiyor” sorusunu cevaplar. Kapsülleme sırasında eklenen başlıklar, alıcıda hangi işlemin yapılacağını da belirler.
IPv4 Protocol değerleri
| Değer | İçeride taşınan |
|---|---|
| 1 | ICMP |
| 6 | TCP |
| 17 | UDP |
ICMP örneğinde IP, içeriği doğrudan ICMP’ye verir; arada TCP veya UDP bulunmaz.
Gelen Ethernet çerçevesi IPv4 taşıyorsa IP işlemesi yapılır. IP başlığındaki Protocol değeri 6 ise içerik TCP’ye, 17 ise UDP’ye verilir. Değer 1 ise içerik ICMP’dir; ICMP mesajı IP paketinin içinde doğrudan taşınır ve port kullanmaz. Bilinmesi gereken, böyle bir alanın var olduğu ve alıcıdaki yönlendirmeyi yaptığıdır.
Bağlantısız: önce konuşma kurmak yok
- IP göndermeden önce “hazır mısın?” demez
- Uçtan uca bağlantı durumu kurmaz
- Her paket IP açısından ayrı bir birimdir
Bir video dosyasının yüzlerce IP paketine bölünerek gönderildiğini düşünelim. IP ilk paketi göndermeden önce karşı uca “sana paket göndereceğim” demez, bir el sıkışma yapmaz, iki uç arasında IP düzeyinde bir bağlantı durumu tutmaz. Paketi hazırlar ve gönderir. Bu özelliğe bağlantısızlık denir.
Terim yanıltıcı olabilir. Bağlantısızlık, IP’nin taşımadan önce uçtan uca bir konuşma durumu kurmaması demektir; fiziksel bağlantıyla ilgisi yoktur. Taşıma katmanındaki TCP bir bağlantı kurabilir ve o bağlantının mesajları da IP paketlerinde taşınır. Aynı iletişimde IP’nin bağlantısız, TCP’nin bağlantı yönelimli olması bu yüzden çelişmez: ikisi farklı katmanların kararlarıdır.
En iyi çaba: IP neyi garanti etmez?
IP tek başına şunları garanti etmez:
- Her paketin hedefe ulaşmasını
- Paketlerin gönderildikleri sırada gelmesini
- Bir paketin yalnız bir kez gelmesini
- Belirli bir sürede teslim edilmesini
IP’nin sunduğu hizmete en iyi çaba (best effort) denir: ağ, paketi mevcut koşullarda hedefe iletmeye çalışır, ama teslim için söz vermez. Garanti verilmemesinin somut nedenleri vardır. Yoğun bir ağ cihazının tamponu dolabilir ve gelen paketi atmak zorunda kalabilir. İki paket farklı yollardan giderse ikincisi önce varabilir. Bir bağlantı yol ortasında arızalanabilir.
IP’yi bu olasılıkların hepsini çözecek biçimde tasarlamak, her yönlendiriciye ve her bağlantıya ağır bir yük bindirirdi. Tasarımcılar bunun yerine ağı basit tuttular ve ihtiyacı olan uygulamanın eksikliği uçlarda tamamlamasını seçtiler. Bu terim ağın kötü iletim yaptığını söylemez, sözleşmenin kapsamını belirtir: ağ elinden geleni yapar, teslim sözü vermez.
Aynı IP, iki farklı ihtiyaç
| Uygulama | Kayıp olursa | Ne ister? |
|---|---|---|
| Dosya aktarımı | Tek bayt kaybı dosyayı bozar | Kaybı fark edip tamamlayan bir mekanizma |
| Görüntülü görüşme | Yarım saniye önceki ses parçası artık işe yaramaz | Beklemek yerine devam etmek |
Hangi garantinin isteneceği, IP adresinden değil uygulamanın gereksiniminden gelir.
İki uygulamanın ihtiyacı birbirine zıttır, ama ikisi de aynı IP’nin üzerinde çalışır. Dosya aktaran bir uygulamada tek baytın kaybı bile dosyayı bozar; bu uygulamanın kaybı fark edip tamamlayacak bir mekanizmaya ihtiyacı vardır. Canlı bir görüntülü görüşmede ise yarım saniye önce gitmiş, geç gelmiş bir ses parçası artık işe yaramaz; çünkü o an geçmiş ve konuşma ilerlemiştir. Bu uygulama kaybı beklemektense devam etmeyi tercih edebilir.
Ağ hangi uygulamanın konuştuğunu bilmediği için bu iki durum için ayrı ayrı davranamaz. Hangi garantinin isteneceğini uygulamanın gereksinimi belirler; bu seçimi taşıma katmanı sunar. IP’nin açtığı soru şudur: paketlerin eksiksiz ve sıralı tamamlanması gerekiyorsa bunu kim sağlayacak ve hangi uygulama bunu isteyecek? Cevap N3’te taşıma katmanıdır.
Sırada: çerçevenin hedef adresi
- Pakette hedef IP yazılı
- Aynı yerel ağdaysa çerçevenin hedef MAC adresi de gerekir
Hedef IP adresi pakete yazıldı. Paket aynı yerel ağdaki bir bilgisayara gidecekse onu taşıyacak Ethernet çerçevesinin hedef adresine de ihtiyaç vardır. Ethernet kartı IP adresini okuyarak çerçeve teslim etmez; elde yalnız bir IP adresi olduğuna göre hedef MAC adresinin nasıl bulunacağı sorusu açık kalır. Bu soru N2’de ARP ile cevaplanır; ardından iletişimin çalışıp çalışmadığı ICMP ile sınanır.